



Η εικόνα του Αγίου Στεφάνου είναι στην Ι.Μ. Κωνσταμονίτου Α.Ο. Είναι από την εποχή της εικονομαχίας. Ήταν στα Ιεροσόλυμα και ήλθε στο Α.Ο. κατά την περίοδο του Αλεξίου του Κομνηνού.
Σε έναν κόσμο που συχνά καμαρώνει για τη λογική του, αλλά ξεχνά την καρδιά του, η ζωή και το μαρτύριο του Αγίου Στεφάνου του Πρωτομάρτυρος έρχονται σαν κραυγή και παρηγοριά μαζί. Κραυγή απέναντι στην αυτάρκεια του νου που απορρίπτει το μυστήριο του Θεού, και παρηγοριά για τον σύγχρονο άνθρωπο που, παρ’ όλη τη γνώση του, νιώθει άδειος, κουρασμένος, μόνος.
Ο Άγιος Στέφανος δεν ήταν ένας άνθρωπος που πολέμησε με επιχειρήματα ψυχρά και ακονισμένα. Ήταν «πλήρης πίστεως και Πνεύματος Αγίου». Η αλήθεια του δεν γεννήθηκε σε εργαστήρια ιδεών, αλλά μέσα στην κοινωνία με τον Χριστό. Κι όμως, μίλησε με τόλμη. Όχι για να νικήσει τους άλλους, αλλά για να τους αγαπήσει μέχρι τέλους. Αυτό είναι το μεγάλο σκάνδαλο της ζωής του: ότι η αγάπη του δεν σταμάτησε ούτε μπροστά στις πέτρες που τον χτυπούσαν.
Σήμερα, πολλοί νέοι μεγαλώνουν μέσα σε έναν πολιτισμό που τους μαθαίνει να αμφισβητούν τα πάντα, εκτός από την αμφιβολία. Να πιστεύουν στη δύναμη του μυαλού τους, αλλά να ντρέπονται για την ανάγκη της ψυχής τους. Ο Άγιος Στέφανος στέκεται απέναντι σε αυτή τη λογικοκρατία όχι ως εχθρός της λογικής, αλλά ως μάρτυρας της υπέρβασής της. Μας θυμίζει ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται μόνο όταν εξηγεί τον κόσμο, αλλά όταν τον αγαπά.
Το πιο συγκλονιστικό μήνυμα του μαρτυρίου του δεν είναι ο θάνατός του, αλλά η συγχώρεση. «Κύριε, μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην». Σε μια εποχή οργής, διαδικτυακών λιθοβολισμών και εύκολης καταδίκης, αυτά τα λόγια είναι επαναστατικά. Μιλούν για μια ελευθερία που δεν εξαρτάται από likes, επιβεβαίωση ή δικαίωση, αλλά από την εμπιστοσύνη στον Θεό.
Για τον νέο άνθρωπο που πονά, που ψάχνει νόημα, που φοβάται να πιστέψει μήπως πληγωθεί, ο Άγιος Στέφανος ψιθυρίζει: μη φοβηθείς να αγαπήσεις. Η πίστη δεν είναι φυγή από τον κόσμο, αλλά τρόπος να σταθείς μέσα του χωρίς να χάσεις την ψυχή σου. Και ίσως, μέσα στον θόρυβο της εποχής μας, αυτό το μαρτύριο της αγάπης να είναι η πιο αναγκαία αλήθεια.
Δεν υπάρχουν σχόλιαΣτον απόηχο της «συμπροσευχής» και της «αγάπης» Οικουμενικού Πατριάρχη και Πάπα.
Τι θα έκανε ο Άγιος Νικόλαος αν ζούσε σήμερα και ήταν αυτός Οικουμενικός Πατριάρχης;
Γεώργιος Αποστολάκης

Ο λογισμός μου λέει ότι:
Δεν θα ενεργούσε ως πολιτικός ούτε ως διπλωμάτης· θα παρέμενε ο ποιμήν της αληθείας, πράος στην καρδιά αλλά ακλόνητος στην πίστη. Δεν θα φοβόταν να συναντήσει κανέναν – ούτε τον σημερινό Πάπα – διότι ο άγιος δεν τρέμει την παρουσία του άλλου· τρέμει μόνο τη νοθεία της πίστεως. Θα δεχόταν, λοιπόν, τον οποιονδήποτε με φιλοξενία και αγάπη, όχι για επιφανειακές συμφιλιώσεις, αλλά για να μαρτυρήσει «εν πραότητι» την Ορθόδοξη αλήθεια, όπως ακριβώς έπραξε και στη Νίκαια.
( σχόλιο δικό μας) Η κατρακύλα των Μητροπολιτών και της διοίκησης της εκκλησίας εν γένει δεν έχει σταματημό. Ευτυχώς τα αντανακλαστικά του πιστού λαού λειτουργούν άριστα.
Τί Δὲν εἶδα στὴν Σύναξη τῶν Ὁσίων Μετεωριτῶν Πατέρων
Σεβασμιώτατο
Μητροπολίτη Σταγῶν καὶ Μετεώρων
Κύριο Θεόκλητο
Σταγοί, 11.5.2025
Σεβασμιώτατε,
Χριστὸς ἀνέστη!
Εὐσεβεστάτως λαμβάνω τὴν τιμὴ νὰ συντάξω τὴν παροῦσα μετὰ λύπης μου γιὰ ὅσα εἶδα μὲ τὰ μάτια μου μέσα στὸν Ἱ.Ναὸ τῶν Ὁσίων Μετεωριτῶν Πατέρων κατὰ τὴν σημερινὴ ἑορταστικὴ πολυαρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία (11.5.2025 κατὰ τὸ ν.ἡ.), παρὰ τὴν ἐν Χριστῷ ἀγάπη καὶ τὸν ἀπόλυτο σεβασμό, ποὺ ἔχω γιὰ Σᾶς. Σᾶς μνημονεύω καθημερινὰ στὶς ἑσπερινὲς προσευχές μου, Σεβασμιώτατε, νὰ Σᾶς ἐλεεῖ καὶ φωτίζει ὁ Ἀναστὰς Κύριός μας καὶ Θεός μας, γιὰ νὰ ὀρθοτομεῖτε τὴν Ἀλήθεια Του.
Ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα σήμερα ἀπουσίαζε ὁ Ἐσταυρωμένος, παρὰ τὴν βιβλιογραφία ὑπὲρ τῆς θεολογικῆς ὀρθότητας τῆς ὑπάρξεώς Του πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα (Λίτινας Ἰωάννης Γ. ❝Ἡ ὀρθὴ θεολογικὰ καὶ ὑπὸ τῶν Ἁγίων Πατέρων ἐπικυρωμένη τοποθέτηση τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ τοῦ Σταυροῦ λιτανειῶν μέσα στὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα❞. Ἔκδοση Συντονιστικῆς Ἐπιτροπῆς Πιστῶν Ἱ.Μητροπόλεως Περιστερίου, Περιστέρι 2024, ISBN 978-618-87525-0-4).

ΕΙΚΟΣΙΤΕΣΣΑΡΕΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΤΗΡΙΟΙ ΟΙΚΟΙ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΝ,
ΕΦΗΜΕΡΙΟΝ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
ΚΑΙ ΙΣΟΒΙΟΥ ΔΙΑΚΟΝΗΤΟΥ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙΟΥ ΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ
ΧΩΡΙΟΥ ΠΛΑΤΑΝΟΥ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΤΡΙΚΚΗΣ ΚΑΙ ΣΤΑΓΩΝ
Ποίημα Γεωργίου Ἀποστολάκη, Δικαστοῦ.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ. Τῇ ὑπερμάχῳ
Ἱερωσύνης κοσμηθείς ἔνδοξον στέφανον, ποιμήν κατέστης θαυμαστός καί ὁσιώτατος, τούς ὑμνοῦντάς σε λυτρούμενος θεοφόρε. Ἀρχαγγέλων κοινωνός καί παμφιλέστατος, πᾶσι δίδου τήν ταχεῖάν σου βοήθειαν,ἳνα κράζωμεν! Χαίροις, θεῖε Δημήτριε !
Ἄγγελος ἐν ἀνθρώποις, ταπεινός καί θεόφρων, ὑπῆρξες ὦ Δημήτριε Πάτερ· (γ)[1]θρέμμα ὤν τοῦ Πλατάνου σεπτόν, πολιοῦχος γέγονας αὐτοῦ ὅσιε· σεμνύνεταί σοι ἅπασα, Μητρόπολις ἡμῶν βοῶσα·

ΚΑΝΩΝ ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΣΙΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΗΜΩΝ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ ΓΚΑΓΚΑΣΤΑΘΗΝ
ΤΟΝ ΕΚ ΠΛΑΤΑΝΟΥ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΟΡΜΩΜΕΝΟΝ
Ποίημα: Γεωργίου Ἀποστολάκη, δικαστοῦ.
Τρίκαλα Σεπτέμβριος 1996
Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τό "Κύριε εἰσάκουσον", μεθ' ὅ τό "Θεός Κύριος", ὡς συνήθως καί τό ἑξῆς:
Ἦχος δ! ῾Ο ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἐν τῷ Πλατάνῳ ἀνεβλάστησας μάκαρ, ὣσπερ τό κρίνον ἐν ἐρήμῳ τοπίῳ, λαμπρύνας τήν χορείαν τῶν ἁγίων λευϊτῶν· ὅθεν σύ Δημήτριε, τῶν πιστῶν τάς αἰτήσεις, δέξου καί προσάγαγε, ἐκτενῶς τῷ Δεσπότῃ· μή παραβλέψῃς δέησιν ἡμῶν, τῶν προσκυνούντων μυρίπνοον κάραν σου.
Δόξα. Τό αὐτό.
Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μή γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν ἓως νῦν ἐλευθέρους;Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ· σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

’Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης:
Ενώ όλα διαλύονται γύρω μας, υπάρχουν μερικοί, υποτίθεται άνθρωποι της εκκλησίας και λένε: Ας μην ασχολούμαστε εμείς με αυτά, εμείς είμαστε για τα πνευματικά!
Από αδιαφορία τα λένε αυτά. Ας μην παρουσιάζουμε όμως τη βόλεψή μας και τη δειλία μας, ως κάτι ανώτερο.
Αν είχαν τουλάχιστον προσευχή που θα άλλαζαν τα πράγματα, να τους φιλούσα και τα ποδιά. Εκείνοι όμως θέλουν να τα έχουν καλά με όλους.’’
Στις μέρες που διανύουμε, μοιάζει επίκαιρος όσο ποτέ, αυτός ο λόγος του Αγίου, αφού σχεδόν καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες τέτοιων περιστατικών.
Συνεχώς πληθαίνουν οι άνθρωποι που τους διακατέχει και τους πνίγει μία αγανάκτηση, την οποία πολλές φορές μπορεί να την εκφράσουν πιο ζωηρά ή ακόμα και με φωνές θυμού για την κατάπτωση των αρχών, των ιδανικών, των ιερών και των οσίων.
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν ορισμένοι που έχουν μπερδέψει την έννοια του ‘’καλού χριστιανού’’ με αυτήν του ‘’χαζού χριστιανού’’ και υποστηρίζουν πως οι άνθρωποι της εκκλησίας αφενός δεν πρέπει να ασχολούνται με αυτά τα θέματα και αφετέρου ότι δεν αρμόζει σε χριστιανό, η ένταση της φωνής και πολύ περισσότερο η οργή και η αγανάκτηση.
Σήμερα, για το συγκεκριμένο θέμα, αναρτούμε μία απομαγνητοφώνηση, του μεγάλου ιεροκήρυκα, Νικολάου Σωτηρόπουλου, ο οποίος με παραδείγματα μέσω της αλάνθαστης Αγίας Γραφής, εξηγεί αν και πότε οι χριστιανοί πρέπει να οργίζονται και να αντιδρούν.
Ακολουθεί η απομαγνητοφώνηση του Νικολάου Σωτηρόπουλου:

Ηλεκτρονικό Ταχυδρομείο: info@iepomenimera.gr