Γεώργιος Αποστολάκης, Και η Κίνα τι κάνει;

ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΕ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΡΑΜΠ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΛΟΙΑ ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ

Και η Κίνα τι κάνει;

Ενώ οι τίτλοι των ειδήσεων μονοπωλούνται από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, το Πεκίνο ακολουθεί μια στρατηγική που πολλοί χαρακτηρίζουν ως «εκκωφαντική σιωπή» ή «προσεκτική αναμονή». Τι πραγματικά συμβαίνει όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες της κινεζικής διπλωματίας;

Η Διπλωματία του «Φρένου»

Η Κίνα, μέσω του Υπουργού Εξωτερικών Wang Yi, έχει καταδικάσει τις επιθέσεις και τη στοχοποίηση της ιρανικής κυριαρχίας, καλώντας σε άμεση κατάπαυση του πυρός. Το Πεκίνο προειδοποιεί ότι η βία δεν λύνει προβλήματα και ότι μια απόπειρα «αλλαγής καθεστώτος» στην Τεχεράνη δεν θα έχει λαϊκή στήριξη.

Το Ενεργειακό Στοίχημα

Γιατί η Κίνα δεν παίρνει πιο ενεργή θέση; Η απάντηση κρύβεται στο πετρέλαιο. Το Πεκίνο απορροφά σχεδόν το 80-90% των ιρανικών εξαγωγών αργού. Οποιαδήποτε πλήρης αποσταθεροποίηση ή κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ θα ήταν καταστροφική για την κινεζική οικονομία, η οποία ήδη παλεύει με χαμηλή εγχώρια κατανάλωση.

«Σύμμαχος» στα λόγια, αλλά στην πράξη;

Παρά τις στενές σχέσεις, η Κίνα αποδεικνύεται ένας «διστακτικός θεατής».

Α)Λέει όχι σε στρατιωτική εμπλοκή: Δεν υπάρχουν ενδείξεις αποστολής στρατευμάτων ή προηγμένου οπλισμού (παρά τις φήμες για πυραύλους CM-302).

Β) Παρέχει περιορισμένη στήριξη: Η βοήθειά της φαίνεται να περιορίζεται σε διπλωματική διαμεσολάβηση και παροχή ανταλλακτικών, αποφεύγοντας την απευθείας σύγκρουση με την Ουάσινγκτον.

Γ) Παίρνει μαθήματα πολέμου: Το Πεκίνο μελετά προσεκτικά τη χρήση AI και τις τακτικές των ΗΠΑ στις επιθέσεις, εξάγοντας συμπεράσματα για μελλοντικές δικές του προκλήσεις (π.χ. Ταϊβάν).

Η Κίνα λοιπόν παίζει το «μακρύ παιχνίδι». Θέλει το Ιράν όρθιο ως ενεργειακό εταίρο και αντίβαρο στην αμερικανική επιρροή, αλλά δεν είναι διατεθειμένη να θυσιάσει τη δική της οικονομική σταθερότητα για χάρη της Τεχεράνης. Για το Πεκίνο, ο πόλεμος αυτός είναι μια επικίνδυνη ισορροπία μεταξύ της ανάγκης για φθηνή ενέργεια και της αποφυγής ενός παγκόσμιου ολοκαυτώματος.

Και αν το Ιράν κλείσει τα στενά του Ορμούζ, όπως τα πράγματα δείχνουν;

Αν κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ, το παιχνίδι αλλάζει επίπεδο. Δεν μιλάμε πια για διπλωματικές ανακοινώσεις, αλλά για έναν ενεργειακό στραγγαλισμό που η Κίνα δεν μπορεί να αγνοήσει.

Το «Κόκκινο Κουμπί» της Παγκόσμιας Οικονομίας

Τα Στενά του Ορμούζ είναι η σημαντικότερη αρτηρία πετρελαίου στον κόσμο. Για το Πεκίνο, το κλείσιμό τους σημαίνει κατ’ αρχήν άμεση απειλή για την επιβίωση. Η Κίνα εισάγει περίπου το 15% του πετρελαίου της από τον Περσικό Κόλπο μέσω αυτών των στενών. Συνεπάγεται  εκτόξευση τιμών. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να στείλει την τιμή του βαρελιού πάνω από τα $150, προκαλώντας πληθωριστικό σοκ που θα «πάγωνε» την κινεζική βιομηχανία.

Θα έστελνε το Πεκίνο το Ναυτικό του;

Εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα. Μέχρι τώρα, η Κίνα αποφεύγει την απευθείας στρατιωτική εμπλοκή.

Όμως, αν τα πλοία της δεν μπορούν να περάσουν; Ίσως ενεργοποιηθεί συνοδεία νηοπομπών. Είναι πιθανό το κινεζικό ναυτικό να ξεκινήσει περιπολίες για να προστατεύσει τα τάνκερ του, όπως έκανε παλαιότερα στον Κόλπο του Άντεν κατά των πειρατών. Πιθανότατα, θα ασκήσει πίεση στο Ιράν. Παρόλο που το Ιράν θα χρησιμοποιούσε το κλείσιμο των Στενών ως όπλο κατά της Δύσης, η Κίνα θα ήταν ο πρώτος «φίλος» που θα ασκούσε τεράστια παρασκηνιακή πίεση στην Τεχεράνη να ανοίξει τις διόδους, καθώς το κόστος για το Πεκίνο θα ήταν δυσβάσταχτο.

Το «Plan B» μέσω Ρωσίας και Κεντρικής Ασίας

Σε μια τέτοια κρίση, η Κίνα θα στρεφόταν ακόμα πιο έντονα στους αγωγούς από τη Ρωσία και την Κεντρική Ασία, προσπαθώντας να παρακάμψει τις θαλάσσιες οδούς. Ωστόσο, αυτοί οι δρόμοι δεν επαρκούν για να καλύψουν το σύνολο των αναγκών της.

Με λίγα λόγια: Το κλείσιμο των Στενών είναι ο «εφιάλτης» που θα μπορούσε να αναγκάσει την Κίνα να εγκαταλείψει τον ρόλο του ουδέτερου παρατηρητή και να πάρει θέση — είτε ως ειρηνοποιός, είτε ως ενεργός προστάτης των συμφερόντων της.

Ένας Θεός ξέρει τι θα γίνει …. Θα δούμε απρόσμενα πράγματα.