Γεώργιος Αποστολάκης: Δεν ήταν μια άρνηση χαιρετισμού. Ήταν ένα μήνυμα.

Δεν ήταν μια άρνηση χαιρετισμού. Ήταν ένα μήνυμα.

Η φράση της χήρας του Γιώργου Σουφλιά προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην κηδεία του συζύγου της: «Είμαι υποχρεωμένη να σε ευχαριστήσω που ήρθες. Δε θα σε χαιρετήσω όμως, γιατί δεν είμαι υποχρεωμένη να σε χαιρετήσω», δεν ήταν απλώς μια προσωπική ψυχρότητα. Όσοι γνωρίζουν τη διαδρομή του Γιώργου Σουφλιά, αλλά και το ήθος της οικογένειάς του, αντιλαμβάνονται ότι πίσω από αυτά τα λίγα λόγια κρυβόταν κάτι βαθύτερο.

Ήταν η σιωπηλή διαμαρτυρία ενός ολόκληρου πολιτικού κόσμου που βλέπει τη σημερινή Νέα Δημοκρατία να έχει απομακρυνθεί δραματικά από τις ρίζες της.

Η Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Καραμανλή ιδρύθηκε ως παράταξη λαϊκή, πατριωτική, κοινωνική και εθνικά προσανατολισμένη. Η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει μετατραπεί σε έναν μηχανισμό τεχνοκρατικής διαχείρισης, βαθιά εξαρτημένο από υπερεθνικά κέντρα, αφοσιωμένο στην αγορά, στους αριθμούς και στον ψηφιακό μετασχηματισμό, αλλά ολοένα πιο αποκομμένο από τις αγωνίες της κοινωνίας.

Δεν είναι τυχαίο ότι από τη σημερινή πορεία της κυβέρνησης αποστασιοποιούνται διαρκώς πρόσωπα που αποτελούν ζωντανά σύμβολα της ιστορικής παράταξης. Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής έχει επανειλημμένα εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις για κρίσιμες επιλογές της κυβέρνησης. Το ίδιο και ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος πλέον ασκεί ανοιχτή και σκληρή κριτική σε ζητήματα εθνικής πολιτικής, ταυτότητας και κυριαρχίας.

Όταν λοιπόν ακόμη και οι ιστορικές μορφές της παράταξης στέκονται απέναντι στην τωρινή της πορεία, η στάση της χήρας του Γιώργου Σουφλιά αποκτά έναν συμβολισμό που υπερβαίνει το προσωπικό επίπεδο. Ήταν σαν να έλεγε ότι ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία που υπηρέτησε ο Σουφλιάς και στη Νέα Δημοκρατία που κυβερνά σήμερα έχει ανοίξει ένα βαθύ χάσμα.

Κάποτε τα κόμματα άλλαζαν για να παραμείνουν ζωντανά. Σήμερα μοιάζουν να αλλάζουν τόσο πολύ ώστε να μην αναγνωρίζονται ούτε από τους ίδιους τους ανθρώπους που τα υπηρέτησαν επί δεκαετίες.

Και αυτό ίσως είναι το πιο ηχηρό πολιτικό μήνυμα που ακούστηκε εκείνη την ημέρα. Όχι από κάποιο βήμα. Όχι από κάποια κομματική ανακοίνωση. Αλλά από μια γυναίκα που αρνήθηκε να προσφέρει έναν τυπικό χαιρετισμό. Έναν χαιρετισμό που, κατά τη συνείδησή της, θα σήμαινε αποδοχή εκείνου που η ίδια θεωρεί ότι η παράταξή της δεν είναι πλέον.