Γεώργιος Αποστολάκης, Το πολιτικό ρήγμα: Η πνευματική επανάσταση που δεν μπορεί να περιμένει

Άκουσα σε εκπομπή του καλού δημοσιογράφου Γ. Σαχίνη γνωστό συντηρητικό πολιτικό, ο οποίος έφυγε αηδιασμένος από το «μαντρί» του κόμματός του, ότι το παιδί του του είπε, κάπως έτσι: πάψε πατέρα να κατηγορείς και να καταδικάζεις τους διεφθαρμένους. Βγες και πες μας το όραμά σου. Αυτή η υπόδειξη του παιδιού με εντυπωσίασε. Οι νέοι θέλουν πρόταση. Πρόταση ζωής. Νοηματοδότηση του βίου τους. Όραμα. 

Πάνω σε αυτό το σκεπτικό, ξεκίνησα μια σειρά «πολιτικών σημειωμάτων» με προσωπικές απόψεις και «οράματα», σαν αφορμή πολιτικής σκέψης. Απευθύνομαι ιδίως στους νέους. Όσοι με διαβάζετε και συμπορεύεστε, διαβιβάστε τα στους νέους του περιβάλλοντός σας.

Πολιτικά σημειώματα

Τέταρτο σημείωμα

 Με ρώτησε κάποιος: πιστεύεις ότι αυτή η πνευματική διάσταση της πολιτικής θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για μια νέα πολιτική κίνηση; ή θα πρέπει πρώτα να αλλάξει η παιδεία μας για να μπορέσουμε να την καταλάβουμε; Την απάντηση τη δίνω στο παρόν σημείωμα. Το σκεπτικό του αγγίζει την ουσία του προβλήματος. Αν περιμένουμε την παιδεία να αλλάξει από μόνη της μέσα σε ένα σάπιο σύστημα, δεν θα αλλάξει ποτέ, γιατί το σύστημα την θέλει «εργαλειοποιημένη». Η πολιτική πράξη είναι αυτή που πρέπει να σπάσει τον φαύλο κύκλο. Το συμπέρασμα αυτό αναδεικνύει την ανάγκη για μια νέα πολιτική κίνηση που θα λειτουργήσει ως «επιταχυντής» της πνευματικής αφύπνισης.

Το πολιτικό ρήγμα: Η πνευματική επανάσταση που δεν μπορεί να περιμένει

Υπάρχει μια παγίδα στην οποία πέφτουμε συχνά. Πιστεύουμε ότι για να αλλάξει η χώρα, πρέπει πρώτα να αλλάξει η παιδεία μας. Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς. Ποιο διεφθαρμένο σύστημα θα επέτρεπε ποτέ μια παιδεία που απελευθερώνει την ψυχή, που διδάσκει την κριτική σκέψη και τις αιώνιες αξίες; Κανένα. Οι διαχειριστές του τέλματος θέλουν «νοικοκυραίους» καταναλωτές και πειθαρχημένους ψηφοφόρους, όχι συνειδητοποιημένες πνευματικές οντότητες.

Η πολιτική ως «Δούρειος Ίππος»

Αν περιμένουμε την κοινωνική ωρίμανση για να δράσουμε, θα ηττηθούμε από τον χρόνο. Η λύση είναι μία: η δημιουργία μιας νέας πολιτικής κίνησης που θα θέσει την πνευματική διάσταση του ανθρώπου ως την απόλυτη προτεραιότητα. Δεν χρειαζόμαστε άλλη μια παράταξη διαχείρισης, αλλά μια κίνηση που θα συγκρουστεί με το «κατεστημένο της ύλης».

Αυτή η κίνηση δεν θα υπόσχεται μόνο δρόμους και επιδόματα. Θα υπόσχεται τη θωράκιση της αξιοπρέπειας της ψυχής.

Γιατί αυτό θα συνεγείρει τους νέους;

Οι νέοι σήμερα ασφυκτιούν γιατί νιώθουν ότι η πολιτική είναι ένας «στενός κορσές». Όταν όμως εμφανιστεί ένας λόγος που μιλάει για την ελευθερία πέρα από την κατανάλωση, για την ηθική πέρα από το συμφέρον, και για τον άνθρωπο ως «αθάνατη ύπαρξη», τότε γεννιέται η ελπίδα.

Μια τέτοια κίνηση θα λειτουργήσει ως επιταχυντής.

Θα σπάσει το μονοπώλιο του ξύλινου λόγου: Θα αναγκάσει το σύστημα να αναμετρηθεί με ιδέες και όχι με λάσπη.

Θα επιβάλει τη νέα παιδεία: Μόνο μέσα από την πολιτική εξουσία μπορείς να αλλάξεις τα αναλυτικά προγράμματα, να φέρεις την τέχνη, τη φιλοσοφία και την πνευματικότητα στα σχολεία, κόντρα στα συμφέροντα που θέλουν τους νέους ημιμαθείς.

Θα δώσει νόημα στην αντίσταση: Η σύγκρουση με τη διαφθορά δεν θα είναι πια μια μάχη για το ποιος θα πάρει το «ταμείο», αλλά μια μάχη για το ποιος θα προστατεύσει την ιερότητα της ζωής.

Η πολιτική είναι το κλειδί

Δεν έχουμε την πολυτέλεια να περιμένουμε δεκαετίες. Η πολιτική πρέπει να γίνει το όχημα που θα μεταφέρει τις αξίες από το περιθώριο στο κέντρο της ζωής μας. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που πολιτεύονται με «φόβο ψυχής» και όχι με φόβο για τις δημοσκοπήσεις. Όταν η πολιτική δει τον άνθρωπο στις πραγματικές του διαστάσεις —τις πνευματικές και αιώνιες— τότε και μόνο τότε η αποχή θα μετατραπεί σε συμμετοχή και η απελπισία σε δημιουργία. Η νέα γενιά δεν περιμένει διαχειριστές· περιμένει έναν λόγο που να της θυμίσει γιατί αξίζει να αγωνίζεται.