Γεώργιος Αποστολάκης: ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗΛΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

ΑΠΟ ΤΗ ΣΙΩΠΗΛΗ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

Ομιλία στη συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης — 18 Οκτωβρίου 2026

Φίλες και φίλοι,

Σήμερα βρισκόμαστε εδώ γιατί ανησυχούμε βαθιά για όσα συντελούνται γύρω μας.

Για την ηλεκτρονική ταυτότητα. Για τον Προσωπικό Αριθμό. Για τη νέα ψηφιακή αρχιτεκτονική που οικοδομείται βήμα προς βήμα.

Ένα σύστημα που συγκεντρώνει πληροφορίες, διασυνδέει δεδομένα και δημιουργεί πρωτοφανείς δυνατότητες ελέγχου της ζωής μας.

Και όσο περισσότερες δραστηριότητες του πολίτη εξαρτώνται από αυτό, τόσο μεγαλύτερος γίνεται ο κίνδυνος να μετατραπεί η τεχνολογία από μέσο εξυπηρέτησης σε μηχανισμό επιτήρησης και εξαναγκασμού.

Δεν είμαστε εδώ μόνο για να καταγγείλουμε αυτούς τους κινδύνους.

Είμαστε εδώ για να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας να μην εξαρτάται η ζωή μας από ένα υποχρεωτικό ψηφιακό σύστημα.

Για το δικαίωμα να λέμε ΟΧΙ.

Χωρίς να χάνουμε τα δικαιώματά μας.

Χωρίς να αποκλειόμαστε από την εργασία, τις συναλλαγές, τις δημόσιες υπηρεσίες.

Χωρίς να αντιμετωπιζόμαστε ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Γιατί η ελευθερία δεν δοκιμάζεται όταν όλοι συμφωνούν.

Η ελευθερία δοκιμάζεται όταν κάποιος διαφωνεί.

Και τότε φαίνεται αν η Πολιτεία σέβεται πραγματικά τον πολίτη.

Ή αν απαιτεί την υποταγή του.

. . .

Σήμερα, ένα μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας εξακολουθεί να διατηρεί τις παλαιές ταυτότητες. Σύμφωνα με πληροφορίες, περίπου έξι στους δέκα.

Για διαφορετικούς λόγους.

Άλλοι επειδή αντιτίθενται συνειδητά στο νέο σύστημα.

Άλλοι επειδή προβληματίζονται.

Άλλοι επειδή αναβάλλουν την απόφασή τους.

Και αρκετοί από εκείνους που έχουν ήδη πάρει τη νέα ταυτότητα, εξακολουθούν να έχουν σοβαρές αντιρρήσεις για τον Προσωπικό Αριθμό και τις ψηφιακές υποχρεωτικότητες.

Δεν ισχυρίζομαι ότι όλοι αυτοί διαφωνούν.

Λέω όμως κάτι που πρέπει να ακουστεί.

Η σιωπή δεν σημαίνει συναίνεση.

Η συμμόρφωση από ανάγκη δεν σημαίνει συμφωνία.

Και η απουσία διαμαρτυρίας δεν σημαίνει απουσία αντίθεσης.

Αυτό είναι το πρώτο μεγάλο πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας.

Η αντίθεση πολλών πολιτών παραμένει αόρατη.

Κλεισμένη στα σπίτια τους.

Στις μεταξύ τους συζητήσεις.

Στις προσωπικές τους ανησυχίες.

Και όσο παραμένει αόρατη, η εξουσία δεν αισθάνεται την παρουσία της.

Μπορεί να συνεχίζει την πολιτική της σαν να μην υπάρχει καμία αντίρρηση.

Δεν αρκεί, λοιπόν, να είμαστε πολλοί που διαφωνούμε.

Πρέπει να γίνουμε πολλοί που συμμετέχουμε!

Να αποκτήσει η αντίθεσή μας φωνή.

Δημόσια παρουσία.

Οργάνωση.

Και διάρκεια.

. . .

Γιατί αντιδρούμε;

Ο καθένας μπορεί να έχει τις δικές του απαντήσεις.

Κάποιοι από εμάς προσεγγίζουμε το ζήτημα μέσα από την ορθόδοξη πίστη μας.

Ανησυχούμε για την ελευθερία του ανθρώπινου προσώπου.

Για τη συνείδηση. Για την πνευματική ανεξαρτησία.

Και κάποιοι βλέπουν στο βάθος ακόμη και τον δυσώνυμο αριθμό, ως εργαλείο μελλοντικού εκβιασμού συνειδήσεων από τον προφητευμένο Αντίχριστο.

Άλλοι ξεκινούν από τα συνταγματικά δικαιώματα.

Από την ιδιωτικότητα και την προστασία των προσωπικών δεδομένων.

Άλλοι ανησυχούν για την επιτήρηση.

Για τη συγκέντρωση εξουσίας.

Για την εξάρτηση του πολίτη από συστήματα που δεν ελέγχει.

Όλες αυτές οι ανησυχίες έχουν θέση στον δημόσιο διάλογο.

Υπάρχει όμως ένας κίνδυνος που αξίζει να μας προβληματίζει όλους.

Η ψηφιακή αρχιτεκτονική που χτίζεται σήμερα δεν πρέπει να μετατραπεί αύριο σε εργαλείο αυθαίρετης εξουσίας.

Σήμερα κυβερνά μια κυβέρνηση.

Αύριο κάποια άλλη.

Μεθαύριο ίσως μια εξουσία με εντελώς διαφορετικές αντιλήψεις για τη δημοκρατία. Ακόμη και για τη θρησκευτική ελευθερία.

Ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι κάθε μελλοντικός κυβερνήτης θα σέβεται τα δικαιώματά μας;

Ποιος μπορεί να αποκλείσει ότι ένας αυταρχικός ηγέτης θα θελήσει να χρησιμοποιήσει τις τεχνολογικές δυνατότητες για να ελέγχει, να πιέζει ή να αποκλείει τους διαφωνούντες;

Οι νόμοι δεν πρέπει να γράφονται μόνο για τους καλούς κυβερνήτες.

Πρέπει να προστατεύουν τους πολίτες και από τους κακούς.

Δεν πρέπει να αφήσουμε σε κανέναν αυριανό τύραννο ένα έτοιμο εργαλείο αποκλεισμού.

Ένα σύστημα με το οποίο θα μπορεί να δυσκολεύει την εργασία, τις συναλλαγές, την πρόσβαση στις υπηρεσίες, την ίδια την καθημερινή ζωή του αντιφρονούντος.

Δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό συμβαίνει ήδη.

Λέω ότι οφείλουμε να απαιτήσουμε από τώρα τις εγγυήσεις που θα το εμποδίζουν.

Δεν θέλουμε την τεχνολογία στα χέρια ενός δυνάστη.

Τη θέλουμε στην υπηρεσία του ελεύθερου ανθρώπου!

. . .

Και δεν είμαστε μόνοι.

Σε πολλές χώρες αναπτύσσονται κινήσεις κατά του ψηφιακού εξαναγκασμού.

Στη Βρετανία, σχεδόν τρία εκατομμύρια πολίτες υπέγραψαν κοινοβουλευτική αναφορά κατά του σχεδιαζόμενου συστήματος ψηφιακής ταυτότητας.

Ακολούθησαν εκστρατείες, δημόσιες παρεμβάσεις, κοινοβουλευτικές αντιδράσεις.

Η κυβέρνηση αρχικά εγκατέλειψε τον υποχρεωτικό χαρακτήρα.

Και στη συνέχεια ακύρωσε στο σύνολο το συγκεκριμένο πρόγραμμα εθνικής ψηφιακής ταυτότητας.

Μια σημαντική κυβερνητική επιλογή άλλαξε.

Στην Ελβετία, οι πολίτες δεν περιορίστηκαν σε διαμαρτυρίες. Προχώρησαν σε δημοψηφίσματα. Και πέτυχαν!

Το 2021 απέρριψαν την πρώτη νομοθετική πρόταση για την ηλεκτρονική ταυτότητα.

Το 2025, με νέο δημοψήφισμα, εγκρίθηκε οριακά, με 50,39%, ένα διαφορετικό σύστημα, αλλά με μια κρίσιμη εγγύηση: Η ψηφιακή ταυτότητα είναι προαιρετική!

Κανείς δεν υποχρεώνεται να τη χρησιμοποιεί. Και το κράτος διατηρεί την παροχή των υπηρεσιών του και με συμβατικούς τρόπους.

Και δεν σταμάτησαν εκεί!

Στις 8 Μαρτίου 2026, με άλλο δημοψήφισμα, κατοχύρωσαν στο Ομοσπονδιακό Σύνταγμα την υποχρέωση να διασφαλίζεται η κυκλοφορία και η επάρκεια των μετρητών.

Για να μην εξαφανιστεί το φυσικό χρήμα μέσα στην ψηφιακή οικονομία!

Αυτό είναι το μεγάλο δίδαγμα της Ελβετίας.

Η ψηφιοποίηση δεν πρέπει να καταργεί την ελευθερία επιλογής!

Και οι πολίτες, όταν οργανώνονται και αξιοποιούν τους δημοκρατικούς θεσμούς, μπορούν να επηρεάζουν αποφασιστικά τις εξελίξεις.

Στη Γερμανία, η οργάνωση ψηφιακών δικαιωμάτων Digitalcourage συγκέντρωσε 70.111 υπογραφές.

Για ποιον σκοπό;

Για να κατοχυρωθεί στο γερμανικό Σύνταγμα το δικαίωμα στη ζωή χωρίς ψηφιακό εξαναγκασμό!

Κανένας πολίτης να μην αποκλείεται από βασικές υπηρεσίες επειδή δεν χρησιμοποιεί ψηφιακά μέσα.

Οι υπογραφές παραδόθηκαν στη γερμανική Βουλή τον Μάιο του 2026.

Στην Αυστρία, οργανώσεις πολιτών πέτυχαν διορθώσεις σε συγκεκριμένες περιπτώσεις έμμεσης ψηφιακής υποχρεωτικότητας.

Στην Ιρλανδία, αντίστοιχες οργανώσεις αξιοποιούν τις διοικητικές και δικαστικές διαδικασίες.

Διαφορετικές χώρες.

Διαφορετικοί αγώνες.

Αλλά ένα κοινό δίδαγμα.

Οι κυβερνητικές αποφάσεις δεν είναι αμετάκλητες!

Οι νόμοι μπορούν να αλλάξουν.

Οι πολιτικές μπορούν να αναθεωρηθούν.

Και υπάρχει κάτι ακόμη.

Η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση προβλέπει ότι η χρήση του ευρωπαϊκού ψηφιακού πορτοφολιού είναι εθελοντική.

Ότι εκείνος που δεν το χρησιμοποιεί δεν πρέπει να υφίσταται δυσμενείς συνέπειες.

Γιατί αυτή η αρχή να μη διέπει συνολικά και την ψηφιακή ταυτοποίηση των πολιτών;

Προαιρετικότητα σημαίνει πραγματική επιλογή.

Όχι εξαναγκασμό με άλλον τρόπο!

. . .

Φίλες και φίλοι,

Εδώ βρίσκεται το κρισιμότερο σημείο.

Τι κάνουμε εμείς;

Θα περιοριστούμε σε συζητήσεις;

Θα εκφράζουμε την αγανάκτησή μας και ύστερα θα επιστρέφουμε στη σιωπή;

Ή θα οργανώσουμε μια διαρκή, δημόσια και ειρηνική διεκδίκηση;

Η απάντηση πρέπει να είναι συγκεκριμένη.

Πρώτον. Υπογραφές.

Να συγκεντρωθούν χιλιάδες. Δεκάδες χιλιάδες. Όσο γίνεται περισσότερες.

Με ένα σαφές αίτημα προς την κυβέρνηση και τη Βουλή.

Δεύτερον. Δημόσιες συγκεντρώσεις  σαν κι αυτήν.

Στην Αθήνα, στην Πάτρα, στη Λάρισα, σε κάθε πόλη.

Να γίνει ορατή η αντίθεση.

Να φανεί ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένες φωνές.

Τρίτον. Ενημέρωση.

Με απλή γλώσσα.

Με πραγματικά στοιχεία.

Χωρίς υπερβολές που αποδυναμώνουν το δίκιο μας.

Να εξηγούμε τι είναι ο Προσωπικός Αριθμός.

Τι αλλάζει με τις νέες ταυτότητες.

Ποιες δυνατότητες δημιουργεί η διασύνδεση των συστημάτων.

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι.

Ποιες εγγυήσεις υπάρχουν και ποιες λείπουν.

Τέταρτον. Θεσμικές και δικαστικές ενέργειες.

Αναφορές. Διαμαρτυρίες. Εξώδικα. Προσφυγές όπου υπάρχει νομική βάση.

Να στηρίζουμε κάθε πολίτη που αντιμετωπίζει αδικαιολόγητο αποκλεισμό.

Να ελέγχουμε κάθε περίπτωση όπου η υποτιθέμενη προαιρετικότητα μετατρέπεται σε υποχρέωση.

Και όλα αυτά όχι αποσπασματικά.

Με πρόγραμμα. Με συντονισμό. Με συνέχεια.

Όχι μια συγκέντρωση και μετά σιωπή.

Όχι ένα ψήφισμα και μετά αναμονή.

Όχι αγανάκτηση μιας ημέρας!

. . .

Υπάρχει και η ευθύνη των πολιτικών κομμάτων.

Ζητούν την εμπιστοσύνη των πολιτών.

Ζητούν να κυβερνήσουν. Να νομοθετήσουν.

Οφείλουν, λοιπόν, να απαντήσουν καθαρά.

Υποστηρίζουν την πραγματική προαιρετικότητα στην ψηφιακή ταυτοποίηση;

Υποστηρίζουν το δικαίωμα σε ισότιμη μη ψηφιακή εναλλακτική;

Δέχονται να κατοχυρωθεί ότι κανένας πολίτης δεν θα υφίσταται δυσμενείς συνέπειες εξαιτίας της επιλογής του;

Ναι ή όχι;

Όχι γενικόλογες διακηρύξεις για την ελευθερία.

Όχι υπεκφυγές.

Συγκεκριμένες απαντήσεις.

Δημόσιες δεσμεύσεις.

Για να γνωρίζει κάθε πολίτης τις θέσεις των κομμάτων.

Να τις αξιολογεί.

Και να τις συνεκτιμά όταν έρθει η ώρα της κάλπης.

Γιατί η ψήφος δεν είναι λευκή επιταγή.

Είναι πράξη ευθύνης και μέσο δημοκρατικής λογοδοσίας.

. . .

Φίλες και φίλοι,

Θέλω να κλείσω με μια συγκεκριμένη πρόταση.

Να δημιουργηθεί ένα πανελλαδικό μέτωπο υπέρ της ελευθερίας επιλογής και κατά των ψηφιακών υποχρεωτικοτήτων.

Να συναντηθούν οργανώσεις, σύλλογοι, συλλογικότητες και μεμονωμένοι πολίτες.

Με κοινό συντονισμό.

Με κοινές πρωτοβουλίες.

Με συγκεκριμένο πρόγραμμα δράσης.

Όχι όμως με απαίτηση ιδεολογικής συμφωνίας.

Αυτό θέλω να το τονίσω ιδιαίτερα.

Ο καθένας να διατηρεί τις πεποιθήσεις του.

Ο καθένας να έχει τη δική του εξήγηση για τον ψηφιακό μετασχηματισμό.

Τη δική του εκτίμηση για τους κινδύνους.

Ο πιστός να διατηρεί τις θρησκευτικές του ανησυχίες.

Ο υπερασπιστής των ατομικών δικαιωμάτων τις δικές του.

Ο άνθρωπος που φοβάται τον ψηφιακό ολοκληρωτισμό να εκφράζει ελεύθερα τους φόβους του.

Κανείς να μη χρειάζεται να αποδεχθεί τις αντιλήψεις του άλλου.

Δεν απαιτούμε συμφωνία σε όλα.

Απαιτούμε ενότητα στο ουσιώδες!

Και το ουσιώδες είναι ένα:

Να κατοχυρωθεί με  νόμο το δικαίωμα κάθε πολίτη σε ασφαλή, πραγματική και ισότιμη μη ψηφιακή ταυτοποίηση.

Χωρίς αποκλεισμούς.

Χωρίς διακρίσεις.

Χωρίς δυσμενείς συνέπειες επειδή δεν επιθυμεί την ψηφιακή.

Αυτή είναι η ελάχιστη κοινή βάση.

Όποιος θέλει την ψηφιακή ταυτότητα, να τη χρησιμοποιεί.

Όποιος δεν τη θέλει, να έχει πραγματική εναλλακτική.

Και κανένας να μη μπορεί να μετατρέψει την ταυτότητα, τον Προσωπικό Αριθμό ή την ευρύτερη ψηφιακή αρχιτεκτονική σε εργαλείο εκβιασμού και αποκλεισμού των διαφωνούντων.

Διαφορετικές πεποιθήσεις. Κοινό αίτημα. Κοινή δράση!

Και από αυτή τη συγκέντρωση πρέπει να προκύψει κάτι χειροπιαστό.

Να αναλάβουν οι οργανώσεις που συμμετέχουν την πρωτοβουλία κοινού συντονισμού.

Να διαμορφώσουν μια σύντομη κοινή διακήρυξη.

Να καλέσουν και άλλους φορείς να συμμετάσχουν.

Να αρχίσει πανελλαδική συλλογή υπογραφών.

Να οργανωθούν τοπικές ομάδες και επόμενες δημόσιες παρεμβάσεις.

Και καλώ όποιον συμμερίζεται αυτό το ελάχιστο αίτημα να δηλώσει τη διάθεσή του να συμμετάσχει.

Να προσφέρει χρόνο.

Γνώσεις.

Εμπειρία.

Παρουσία.

Ας μη μείνουμε θεατές!

Ας μη θεωρήσουμε ότι η παρουσία μας σήμερα εξαντλεί την ευθύνη μας.

Η σημερινή συγκέντρωση μπορεί να γίνει η αφετηρία μιας πανελλαδικής προσπάθειας.

Μιας προσπάθειας που θα ενώνει χωρίς να ισοπεδώνει τις διαφορές.

Που θα διεκδικεί χωρίς να αποκλείει.

Που θα υπερασπίζεται το δικαίωμα της επιλογής για όλους.

Γιατί, τελικά, αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα.

Να μπορεί ο άνθρωπος να λέει ΟΧΙ χωρίς να χάνει τη θέση του στην κοινωνία.

Να μην εξαρτάται η άσκηση των δικαιωμάτων του από την αποδοχή ενός συγκεκριμένου τεχνολογικού συστήματος.

Γιατί ο πολίτης δεν είναι υπήκοος.

Δεν είναι ένας αριθμός σε μια βάση δεδομένων.

Δεν είναι αντικείμενο διαχείρισης.

Είναι ελεύθερο πρόσωπο!

Και η ελευθερία του δεν είναι παραχώρηση της εξουσίας.

Είναι δικαίωμα που η εξουσία οφείλει να σέβεται.

Αυτό το δικαίωμα υπερασπιζόμαστε.

Και γι' αυτό αξίζει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας.

Ζητούμε: Ελευθερία επιλογής!

Ισότιμη ταυτοποίηση!

Κανένας πολίτης αποκλεισμένος!

Σας ευχαριστώ.