Διεθνή
Διεθνή
Εμφανίσεις: 684
Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή και ειδικότερα η αδυναμία του άξονα ΗΠΑ–Ισραήλ να επιβληθεί στρατιωτικά στο Ιράν δεν αποτελεί ένα ακόμη επεισόδιο μιας περιφερειακής κρίσης. Συνιστά μια καμπή. Ένα σημείο καμπής γεωπολιτικό, ηθικό και ιστορικό.
Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, η Δύση δεν εμφανίζεται ως αδιαμφισβήτητος ρυθμιστής των εξελίξεων. Η στρατιωτική της υπεροχή δεν μεταφράστηκε σε πολιτική επικράτηση. Οι «κανονιοφόροι» δεν επέβαλαν τη θέλησή τους. Και αυτό, όσο κι αν επιχειρείται να συγκαλυφθεί επικοινωνιακά, συνιστά ήττα, όχι μόνο στρατιωτική σε επίπεδο επιχειρήσεων, αλλά βαθύτερα ηθική και πολιτική.
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι χαρακτηριστική: σπουδή για «μπάλωμα» της πραγματικότητας, κατασκευή αφηγήματος επιτυχίας, παράλληλα με συνέχιση των εχθροπραξιών σε άλλα μέτωπα, όπως οι βομβαρδισμοί στον Λίβανο. Μια εκεχειρία που πριν καν στερεωθεί, υπονομεύεται. Όχι από ανάγκη άμυνας, αλλά από αδυναμία αποδοχής του γεγονότος ότι η επιβολή απέτυχε.
Ταυτόχρονα, στο εσωτερικό των ΗΠΑ και του Ισραήλ διακρίνεται μια κρίση πολιτική, στρατηγική, ακόμη και ταυτότητας. Οι αντιφάσεις της πολιτικής ηγεσίας, η κόπωση της κοινής γνώμης, αλλά και η αδυναμία να παραχθεί ένα πειστικό αφήγημα «νίκης», αποκαλύπτουν τα όρια ενός μοντέλου που επί δεκαετίες στηριζόταν στην ισχύ και μόνο.
Η φωνή που διέκοψε τη σιωπή
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, αποκτά ιδιαίτερη σημασία η παρέμβαση του Πάπα Λέοντος ΙΔ'. Δεν πρόκειται απλώς για μια ακόμη έκκληση υπέρ της ειρήνης. Πρόκειται για μια σαφή καταγγελία της ίδιας της λογικής που γεννά τον πόλεμο: «Φτάνει πια η ειδωλολατρία του Εγώ και του χρήματος. Φτάνει πια ο πόλεμος. Η αληθινή δύναμη είναι η υπηρεσία της ζωής».
Η παρέμβαση αυτή έχει τρία χαρακτηριστικά που την καθιστούν βαρύνουσα:
- Κατονομάζει την αιτία. Υποδεικνύει όχι γεωπολιτικά συμφέροντα, αλλά μια βαθύτερη πνευματική διαστροφή, την απολυτοποίηση της ισχύος και του κέρδους.
- Απευθύνεται ευθέως στους ηγέτες. Όχι με διπλωματική γλώσσα, αλλά με ηθική απαίτηση για στροφή προς τον διάλογο.
- Απορρίπτει τη λογική του επανεξοπλισμού ως απάντηση στην κρίση.
Σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι θεσμοί σιωπούν ή ευθυγραμμίζονται, η φωνή αυτή λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι υπάρχει ακόμη ένας λόγος που δεν υποτάσσεται στη στρατηγική των ισχυρών. Ειλικρινά, η θαρραλέα τοποθέτηση του Πάπα μας εξέπληξε. Και μη μου πείτε ότι τον «έβαλαν» οι Ιρανοί, οι Ρώσοι ή οι Κινέζοι!
Η εκκωφαντική σιωπή των «ημετέρων»
Η στάση αυτή, όμως, αναδεικνύει ακόμη περισσότερο ένα άλλο γεγονός: τη σχεδόν καθολική σιωπή μεγάλου μέρους της ορθόδοξης εκκλησιαστικής ηγεσίας στον ελληνικό χώρο.
Εκεί όπου θα ανέμενε κανείς λόγο παρηγορίας, προφητική καταγγελία της αδικίας και υπεράσπιση της ειρήνης, κυριαρχεί μια αμηχανία ή, χειρότερα, μια «ουδετερότητα» που στην πράξη λειτουργεί ως σιωπηρή αποδοχή.
Η αντίθεση είναι εμφανής. Από τη μία, ένας προκαθήμενος που μιλά για «ειδωλολατρία του χρήματος» και καλεί σε τερματισμό του πολέμου. Από την άλλη, η απουσία λόγου από εκείνους που φέρουν την ίδια ευθύνη μαρτυρίας.
Και το ερώτημα τίθεται αμείλικτα: Πότε η σιωπή παύει να είναι ουδετερότητα και γίνεται συνενοχή;
Η πολιτική σύγκρουση: Τραμπ εναντίον ηθικής
Η αντίδραση του Ντόναλντ Τραμπ στη θέση του Πάπα αποκαλύπτει ακόμη βαθύτερες διεργασίες.
Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωπική αντιπαράθεση. Πρόκειται για σύγκρουση δύο αντιλήψεων. Από τη μία, η πολιτική που θεμελιώνεται στην ισχύ, την οικονομία, την «επιτυχία». Από την άλλη, η ηθική που θέτει όρια στην ισχύ και υπερασπίζεται τη ζωή.
Η δήλωση ότι «δεν είναι μέγας θαυμαστής» του Πάπα, συνοδευόμενη από επιθέσεις περί «φιλελευθερισμού» και «αφέλειας», δείχνει κάτι βαθύτερο: ότι η πολιτική εξουσία δεν ανέχεται πλέον ούτε καν τη συμβολική ηθική κριτική.
Η εικόνα που ο Τραμπ ανάρτησε, παρουσιάζοντας τον εαυτό του σε σχεδόν «μεσσιανικό» ρόλο, συμπυκνώνει αυτή τη μετατόπιση. Φανερώνει μια πολιτική που δεν δέχεται ανώτερη αρχή, ούτε πνευματική, ούτε ηθική.
Στην ουσία, πρόκειται για μια υπέρβαση ακόμη και των παραδοσιακών ορίων της Δύσης. Αν παλαιότερα ο παπισμός αποτελούσε σημείο αναφοράς, σήμερα αμφισβητείται ανοικτά, στο όνομα μιας νέας ιδεολογίας ισχύος που συχνά συνδέεται με τον λεγόμενο «χριστιανοσιωνισμό».
Το Ιράν και το τέλος της βεβαιότητας της ισχύος
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η στάση και η αντοχή του Ιράν αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.
Το Ιράν δεν αντιμετώπισε απλώς μια επίθεση. Αντιμετώπισε έναν αντίπαλο με συντριπτική υπεροχή στρατιωτική, τεχνολογική, επικοινωνιακή.
Και όμως, δεν λύγισε. Δεν κατέρρευσε. Αντεπιτέθηκε, προξενώντας ζημιές. Αυτό που αναδείχθηκε δεν είναι μόνο στρατιωτικό. Είναι κάτι βαθύτερο: η ύπαρξη ασύμμετρης ισχύος που δεν μετριέται σε όπλα.
Ο ιρανικός λαός είναι υπόδειγμα για κάθε πατριωτική συνείδηση. Συσπειρώθηκε σε μια πατριωτική βάση υπεράσπισης της χώρας του. Βγήκε στους δρόμους. Στήριξε κρίσιμες υποδομές. Αψήφησε τελεσίγραφα.
Και, κυρίως, εξέφρασε μια στάση που δύσκολα γίνεται κατανοητή στη Δύση: ότι οι υλικές καταστροφές αποκαθίστανται, αλλά η απώλεια της ψυχής και της ελευθερίας δεν αναπληρώνεται.
Το μήνυμα που μένει
Η σύγκρουση αυτή δεν έχει τελειώσει. Ο πόλεμος, όπως όλα δείχνουν, θα συνεχιστεί με απρόσμενες εξελίξεις. Δεν ξέρουμε τι θα γίνει τελικά. Όμως ένα γεγονός έχει ήδη καταγραφεί: ο άξονας ΗΠΑ–Ισραήλ δεν κατόρθωσε να επιβληθεί.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα. Αλλάζει το γεωπολιτικό τοπίο. Αποκαλύπτει τα όρια της ισχύος. Φορτώνει τη Δύση με μια βαριά ηθική και πολιτική ήττα. Δείχνει σε όλους τους λαούς ότι ένας λαός, όταν έχει ταυτότητα, πίστη και αίσθηση ελευθερίας, μπορεί να αντισταθεί ακόμη και στους ισχυρότερους. Γιατί, τελικά, η ιστορία δεν γράφεται μόνο από τους ισχυρούς. Γράφεται και από εκείνους που αρνούνται να υποταχθούν.
Δεν υπάρχουν σχόλια
Διεθνή
Εμφανίσεις: 303
Όταν καταρρέουν τα προσχήματα, αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο της εξουσίας.
Και σήμερα, αυτό που βλέπουμε δεν είναι στρατηγική· είναι επικίνδυνος τυχοδιωκτισμός.
Ο πόλεμος κατά του Ιράν δεν ξεκίνησε για λόγους άμυνας.
Δεν ήταν «αναγκαία απάντηση».
Ήταν επιλογή. Και μάλιστα προσωπική.
Ο Τραμπ, με τις αντιφάσεις και την πολιτική του αστάθεια,
δεν ενεργεί ως ηγέτης με σχέδιο, αλλά ως εκτελεστής μιας ατζέντας που δεν του ανήκει.
Πίσω από τις μεγάλες κουβέντες περί «απειλής»,
κρύβεται μια βαθύτερη πραγματικότητα:
η πλήρης ευθυγράμμιση με τις επιδιώξεις του Ισραήλ
και η εκτέλεση της στρατηγικής Νετανιάχου για σύγκρουση και εξουδετέρωση του Ιράν.
Ο λεγόμενος «χριστιανοσιωνισμός» δεν είναι απλώς ιδεολογία.
Είναι πολιτικό εργαλείο επιρροής – και στην περίπτωση αυτή, καθοριστικός παράγοντας.
Έτσι γράφονται οι πόλεμοι σήμερα:
όχι από λαούς, αλλά από κύκλους ισχύος που χρησιμοποιούν ηγέτες ως μοχλούς.
Το αποτέλεσμα;
Ένας πόλεμος καταστροφικός, χωρίς καθαρό τέλος,
με απρόβλεπτες συνέπειες για ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Και το πιο επικίνδυνο;
Δεν υπάρχει σταθερότητα στην απόφαση.
Υπάρχει μόνο βούληση – και αυτή αλλάζει από στιγμή σε στιγμή.
Αυτό δεν είναι ηγεσία.
Είναι ρίσκο με όρους παγκόσμιας καταστροφής.
Διεθνή
Εμφανίσεις: 190
ΟΧΙ ΑΠΟ ΕΕ ΚΑΙ ΝΑΤΟ ΣΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΡΑΜΠ ΝΑ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΠΛΟΙΑ ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΟΥ ΟΡΜΟΥΖ
Και η Κίνα τι κάνει;
Ενώ οι τίτλοι των ειδήσεων μονοπωλούνται από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, το Πεκίνο ακολουθεί μια στρατηγική που πολλοί χαρακτηρίζουν ως «εκκωφαντική σιωπή» ή «προσεκτική αναμονή». Τι πραγματικά συμβαίνει όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες της κινεζικής διπλωματίας;
Η Διπλωματία του «Φρένου»
Η Κίνα, μέσω του Υπουργού Εξωτερικών Wang Yi, έχει καταδικάσει τις επιθέσεις και τη στοχοποίηση της ιρανικής κυριαρχίας, καλώντας σε άμεση κατάπαυση του πυρός. Το Πεκίνο προειδοποιεί ότι η βία δεν λύνει προβλήματα και ότι μια απόπειρα «αλλαγής καθεστώτος» στην Τεχεράνη δεν θα έχει λαϊκή στήριξη.
Το Ενεργειακό Στοίχημα
Γιατί η Κίνα δεν παίρνει πιο ενεργή θέση; Η απάντηση κρύβεται στο πετρέλαιο. Το Πεκίνο απορροφά σχεδόν το 80-90% των ιρανικών εξαγωγών αργού. Οποιαδήποτε πλήρης αποσταθεροποίηση ή κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ θα ήταν καταστροφική για την κινεζική οικονομία, η οποία ήδη παλεύει με χαμηλή εγχώρια κατανάλωση.
«Σύμμαχος» στα λόγια, αλλά στην πράξη;
Παρά τις στενές σχέσεις, η Κίνα αποδεικνύεται ένας «διστακτικός θεατής».
Α)Λέει όχι σε στρατιωτική εμπλοκή: Δεν υπάρχουν ενδείξεις αποστολής στρατευμάτων ή προηγμένου οπλισμού (παρά τις φήμες για πυραύλους CM-302).
Β) Παρέχει περιορισμένη στήριξη: Η βοήθειά της φαίνεται να περιορίζεται σε διπλωματική διαμεσολάβηση και παροχή ανταλλακτικών, αποφεύγοντας την απευθείας σύγκρουση με την Ουάσινγκτον.
Γ) Παίρνει μαθήματα πολέμου: Το Πεκίνο μελετά προσεκτικά τη χρήση AI και τις τακτικές των ΗΠΑ στις επιθέσεις, εξάγοντας συμπεράσματα για μελλοντικές δικές του προκλήσεις (π.χ. Ταϊβάν).
Η Κίνα λοιπόν παίζει το «μακρύ παιχνίδι». Θέλει το Ιράν όρθιο ως ενεργειακό εταίρο και αντίβαρο στην αμερικανική επιρροή, αλλά δεν είναι διατεθειμένη να θυσιάσει τη δική της οικονομική σταθερότητα για χάρη της Τεχεράνης. Για το Πεκίνο, ο πόλεμος αυτός είναι μια επικίνδυνη ισορροπία μεταξύ της ανάγκης για φθηνή ενέργεια και της αποφυγής ενός παγκόσμιου ολοκαυτώματος.
Και αν το Ιράν κλείσει τα στενά του Ορμούζ, όπως τα πράγματα δείχνουν;
Αν κλείσουν τα Στενά του Ορμούζ, το παιχνίδι αλλάζει επίπεδο. Δεν μιλάμε πια για διπλωματικές ανακοινώσεις, αλλά για έναν ενεργειακό στραγγαλισμό που η Κίνα δεν μπορεί να αγνοήσει.
Το «Κόκκινο Κουμπί» της Παγκόσμιας Οικονομίας
Τα Στενά του Ορμούζ είναι η σημαντικότερη αρτηρία πετρελαίου στον κόσμο. Για το Πεκίνο, το κλείσιμό τους σημαίνει κατ’ αρχήν άμεση απειλή για την επιβίωση. Η Κίνα εισάγει περίπου το 15% του πετρελαίου της από τον Περσικό Κόλπο μέσω αυτών των στενών. Συνεπάγεται εκτόξευση τιμών. Μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να στείλει την τιμή του βαρελιού πάνω από τα $150, προκαλώντας πληθωριστικό σοκ που θα «πάγωνε» την κινεζική βιομηχανία.
Θα έστελνε το Πεκίνο το Ναυτικό του;
Εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα. Μέχρι τώρα, η Κίνα αποφεύγει την απευθείας στρατιωτική εμπλοκή.
Όμως, αν τα πλοία της δεν μπορούν να περάσουν; Ίσως ενεργοποιηθεί συνοδεία νηοπομπών. Είναι πιθανό το κινεζικό ναυτικό να ξεκινήσει περιπολίες για να προστατεύσει τα τάνκερ του, όπως έκανε παλαιότερα στον Κόλπο του Άντεν κατά των πειρατών. Πιθανότατα, θα ασκήσει πίεση στο Ιράν. Παρόλο που το Ιράν θα χρησιμοποιούσε το κλείσιμο των Στενών ως όπλο κατά της Δύσης, η Κίνα θα ήταν ο πρώτος «φίλος» που θα ασκούσε τεράστια παρασκηνιακή πίεση στην Τεχεράνη να ανοίξει τις διόδους, καθώς το κόστος για το Πεκίνο θα ήταν δυσβάσταχτο.
Το «Plan B» μέσω Ρωσίας και Κεντρικής Ασίας
Σε μια τέτοια κρίση, η Κίνα θα στρεφόταν ακόμα πιο έντονα στους αγωγούς από τη Ρωσία και την Κεντρική Ασία, προσπαθώντας να παρακάμψει τις θαλάσσιες οδούς. Ωστόσο, αυτοί οι δρόμοι δεν επαρκούν για να καλύψουν το σύνολο των αναγκών της.
Με λίγα λόγια: Το κλείσιμο των Στενών είναι ο «εφιάλτης» που θα μπορούσε να αναγκάσει την Κίνα να εγκαταλείψει τον ρόλο του ουδέτερου παρατηρητή και να πάρει θέση — είτε ως ειρηνοποιός, είτε ως ενεργός προστάτης των συμφερόντων της.
Ένας Θεός ξέρει τι θα γίνει …. Θα δούμε απρόσμενα πράγματα.
Διεθνή
Εμφανίσεις: 385
https://twitter.com/i/status/2032196929417879861
«ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΜΕΣΣΙΑ;»
Η μεσσιανική ρητορική Netanyahu και ο κίνδυνος μιας αποκαλυπτικής γεωπολιτικής.
"We will make it to the return of the Messiah, but this will not happen next Thursday." - Netanyahu
Οι πρόσφατες δηλώσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu δεν περιορίζονται σε μια συνηθισμένη γεωπολιτική ανάλυση της σύγκρουσης με το Iran.
Σε δημόσιες τοποθετήσεις και μηνύματά του, ο πόλεμος παρουσιάζεται με όρους που παραπέμπουν σε ιστορική και ακόμη και μεσσιανική προοπτική: ως μια σύγκρουση που μπορεί να ανοίξει έναν νέο δρόμο για τη Μέση Ανατολή και να φέρει μια εποχή «λύτρωσης» από τις απειλές που αντιμετωπίζει το Ισραήλ.
Η χρήση τέτοιων εκφράσεων δεν είναι απλώς ρητορική υπερβολή. Στην εβραϊκή πολιτική παράδοση η έννοια της λύτρωσης και της έλευσης του αναμενόμενου Μεσσία συνδέεται με την ιστορική αποκατάσταση και ασφάλεια του λαού του Ισραήλ. Όταν όμως τέτοιες έννοιες μπαίνουν στο λεξιλόγιο μιας σύγχρονης στρατιωτικής σύγκρουσης, η πολιτική αποκτά μια επικίνδυνη διάσταση.
Η αντιπαράθεση μεταξύ Israel και Iran δεν παρουσιάζεται πλέον μόνο ως σύγκρουση ισχύος. Τείνει να εμφανίζεται ως ιστορική αναμέτρηση καλού και κακού, ως ένα γεγονός που μπορεί να αλλάξει την πορεία της ιστορίας.
Και εδώ βρίσκεται ο κίνδυνος.
Η κλασική γεωπολιτική βασίζεται στον υπολογισμό συμφερόντων και στην αποφυγή ανεξέλεγκτων συγκρούσεων. Η μεσσιανική ρητορική, αντίθετα, οδηγεί συχνά σε μια λογική όπου ο πόλεμος εμφανίζεται ως αναγκαίο βήμα για μια «ιστορική αποστολή».
Όταν η πολιτική αρχίζει να μιλά τη γλώσσα της αποκαλυπτικής προσδοκίας, τότε η διπλωματία υποχωρεί και η κλιμάκωση μοιάζει σχεδόν αναπόφευκτη.
Το πραγματικό ερώτημα λοιπόν δεν είναι μόνο στρατιωτικό. Είναι αν η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή παραμένει μια υπόθεση ψυχρού γεωπολιτικού υπολογισμού —
ή αν αρχίζει να μετατρέπεται σε πόλεμο που τροφοδοτείται από μεσσιανικές προσδοκίες και αποκαλυπτικές αφηγήσεις.
Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πιο επικίνδυνοι πόλεμοι δεν αρχίζουν όταν οι ηγέτες υπολογίζουν ψυχρά τη δύναμή τους — αλλά όταν πιστεύουν ότι υπηρετούν την ίδια την ιστορία ή ακόμη και τον Θεό.
Διεθνή
Εμφανίσεις: 238
Με βάση όσα έχουν δημοσιευθεί σήμερα, οι τρεις προϋποθέσεις που έθεσε ο πρόεδρος του Ιράν Μασούντ Πεζεσκιάν είναι: αναγνώριση των «νόμιμων δικαιωμάτων» του Ιράν, καταβολή αποζημιώσεων και «στέρεες διεθνείς εγγυήσεις» ότι δεν θα υπάρξει νέα επίθεση στο μέλλον. Τη διατύπωση αυτή την έκανε ο ίδιος δημόσια, ενώ παράλληλα ιρανικές πηγές και αναλύσεις τη συνδέουν με την πάγια ιρανική θέση περί κυριαρχίας και δικαιώματος σε ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Τι σηματοδοτούν αυτές οι προϋποθέσεις; Πρώτον, ότι η Τεχεράνη δεν ζητά απλώς μια «παύση πυρός», αλλά ένα πολιτικό τέλος του πολέμου που να μην εμφανίζεται ως ιρανική ήττα. Η φράση «νόμιμα δικαιώματα» είναι σκόπιμα ευρεία, αλλά πολύ πιθανό να σημαίνει τουλάχιστον αναγνώριση της κρατικής κυριαρχίας του Ιράν και κάποια μορφή αποδοχής του δικαιώματός του σε ειρηνικό πυρηνικό εμπλουτισμό υπό όρους. Δεύτερον, οι αποζημιώσεις δείχνουν ότι η ιρανική ηγεσία θέλει να μετατρέψει το κόστος των πληγμάτων σε διεθνές και νομικοπολιτικό ζήτημα. Τρίτον, οι εγγυήσεις μη επανάληψης δείχνουν ότι το Ιράν θεωρεί άχρηστη μια εκεχειρία χωρίς μηχανισμό αποτροπής νέου γύρου επιθέσεων.
Άρα, το βασικό συμπέρασμα είναι ότι οι Ιρανοί δεν δείχνουν διάθεση για άνευ όρων υποχώρηση. Το μήνυμά τους είναι: «τερματισμός ναι, αλλά όχι με όρους συνθηκολόγησης». Θέλουν μια έξοδο από τον πόλεμο που να κατοχυρώνει αποτρεπτικά το καθεστώς και να επιτρέπει στην ηγεσία να εμφανίσει τη λήξη ως πολιτική αντοχή και όχι ως ταπεινωτική ήττα. Αυτό ταιριάζει και με άλλες πρόσφατες ιρανικές τοποθετήσεις ότι δεν αναζητούν απλώς μια προσωρινή εκεχειρία, αλλά δεσμεύσεις ότι οι επιθέσεις δεν θα επαναληφθούν.
Είναι πρόθυμες οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να τις ικανοποιήσουν; Με τα σημερινά δεδομένα, μάλλον όχι πλήρως. Ο Τραμπ δήλωσε ότι ο πόλεμος θα τελειώσει «σύντομα» και ότι μπορεί να τελειώσει «όποτε το θελήσει», αλλά δεν έχει δείξει πρόθεση να μιλήσει για αποζημιώσεις προς το Ιράν. Αντιθέτως, τις προηγούμενες ημέρες ζητούσε ακόμη και «άνευ όρων παράδοση», ενώ έχει πει ότι το τέλος του πολέμου θα είναι «αμοιβαία απόφαση» με τον Νετανιάχου.
Και από ισραηλινής πλευράς η εικόνα δεν δείχνει αποδοχή των ιρανικών όρων. Ισραηλινοί αξιωματούχοι δηλώνουν ότι δεν υπάρχει σαφές τέλος ακόμη και ότι η επιχείρηση μπορεί να συνεχιστεί χωρίς χρονικό όριο μέχρι να επιτευχθούν οι στόχοι της. Αυτό είναι σχεδόν το αντίθετο από την ιρανική απαίτηση για δεσμευτικές εγγυήσεις μη επανάληψης.
Η δική μου εκτίμηση είναι η εξής: οι ιρανικές προϋποθέσεις δεν είναι απλώς όροι ειρήνης, αλλά όροι διαπραγματευτικής αναβάθμισης. Δηλαδή, η Τεχεράνη επιχειρεί να ανεβάσει το σημείο εκκίνησης οποιασδήποτε μεσολάβησης, ώστε ακόμη κι αν δεν πάρει αποζημιώσεις ή πλήρεις εγγυήσεις, να πετύχει κάτι ενδιάμεσο: αναγνώριση ρόλου, περιορισμένες εγγυήσεις ασφαλείας, ίσως και ένα πλαίσιο για κυρώσεις ή πυρηνικό συμβιβασμό.
Συνολικά, αυτές οι προϋποθέσεις σηματοδοτούν τρία πράγματα: ότι το Ιράν θεωρεί πως άντεξε το πρώτο σοκ του πολέμου, ότι δεν δέχεται να λήξει η σύγκρουση με αμερικανοϊσραηλινούς μονομερείς όρους, και ότι επιδιώκει μια «πολιτική νίκη επιβίωσης». Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δύσκολα θα δεχθούν αυτούσιες αυτές τις απαιτήσεις, ιδίως τις αποζημιώσεις και τις δεσμευτικές εγγυήσεις. Επομένως, πιο πιθανό φαίνεται όχι ένα καθαρό deal πάνω στους ιρανικούς όρους, αλλά μια σκληρή διαπραγμάτευση όπου κάθε πλευρά θα προσπαθήσει να παρουσιάσει τη λήξη του πολέμου ως δική της επιτυχία.
Αν βέβαια λήξει ο πόλεμος...
Διεθνή
Εμφανίσεις: 873
Τις τελευταίες δεκαετίες εμφανίζεται όλο και συχνότερα στη διεθνή δημόσια συζήτηση μια ιδιαίτερη ερμηνεία των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή: ότι πίσω από την αμερικανική και ισραηλινή στρατηγική βρίσκεται —τουλάχιστον σε ορισμένους πολιτικούς και θρησκευτικούς κύκλους— η αντίληψη πως τα γεγονότα οδηγούν στην εκπλήρωση βιβλικών προφητειών και τελικά στον Αρμαγεδδώνα, δηλαδή στη μεγάλη τελική σύγκρουση που θα προηγηθεί της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού.
Η θεωρία αυτή δεν αποτελεί απλώς προϊόν φαντασίας. Εδράζεται σε υπαρκτά ιδεολογικά ρεύματα, κυρίως στον λεγόμενο Χριστιανικό Σιωνισμό, που έχει σημαντική παρουσία στην πολιτική και κοινωνική ζωή των Ηνωμένων Πολιτειών.
Τι είναι ο Χριστιανικός Σιωνισμός
Ο Χριστιανικός Σιωνισμός είναι ένα θρησκευτικο-πολιτικό ρεύμα που αναπτύχθηκε κυρίως μέσα στους ευαγγελικούς προτεστάντες κύκλους των ΗΠΑ. Βασική του θέση είναι ότι η ίδρυση και ενίσχυση του κράτους του Ισραήλ αποτελεί μέρος των βιβλικών προφητειών για τα «Έσχατα Χρόνια».[1]
Σύμφωνα με αυτή τη θεολογική αντίληψη, η συγκέντρωση των Εβραίων στην ιστορική γη του Ισραήλ θεωρείται προϋπόθεση για μια αλυσίδα αποκαλυπτικών γεγονότων που οδηγούν στη μάχη του Αρμαγεδδώνα και στη δεύτερη έλευση του Χριστού.[2]
Στην πρακτική πολιτική έκφραση του ρεύματος αυτού, η υποστήριξη προς το Ισραήλ δεν είναι απλώς γεωπολιτική επιλογή, αλλά θεολογικό καθήκον. Μεγάλοι οργανισμοί, όπως η οργάνωση Christians United for Israe,l συγκεντρώνουν εκατομμύρια υποστηρικτές στις ΗΠΑ και ασκούν σημαντική πολιτική πίεση υπέρ φιλοϊσραηλινών πολιτικών.
Ο Χριστιανικός Σιωνισμός (κυρίως σε προτεσταντικές/ευαγγελικές εκδοχές) βλέπει το κράτος του Ισραήλ και τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή ως «κομμάτια» ενός προφητικού χάρτη που οδηγεί στη συντέλεια: επιστροφή των Εβραίων, κεντρικότητα της Ιερουσαλήμ, τελική σύγκρουση (Αρμαγεδδών), και τελικά στη Δευτέρα Παρουσία. Αυτή η ανάγνωση έχει ιστορία αιώνων και απέκτησε ισχυρή πολιτική μάζα ιδιαίτερα μέσα στη θρησκευτική δεξιά των ΗΠΑ.
Στον πραγματικό κόσμο αυτό δεν μένει μόνο σε κηρύγματα: συνδέεται με οργανώσεις, δίκτυα επιρροής και δημόσια πρόσωπα που πιέζουν για σταθερά φιλοϊσραηλινές επιλογές. Πρόσφατα, π.χ., διεθνής αρθρογραφία ανέλυσε δημόσιες τοποθετήσεις κορυφαίου Αμερικανού αξιωματούχου στο Ισραήλ ως έκφραση ακριβώς αυτής της θεολογικής-πολιτικής λογικής (η ιδέα ότι το Ισραήλ έχει «θεόδοτα» δικαιώματα σε ευρύτερη γεωγραφία).[3]
Η πολιτική επιρροή στις Ηνωμένες Πολιτείες
Η επιρροή, επομένως, των ευαγγελικών χριστιανών στη σύγχρονη αμερικανική πολιτική είναι ιδιαίτερα ισχυρή. Ένα μεγάλο μέρος αυτού του εκλογικού σώματος στήριξε τον Ντόναλντ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές και παρέμεινε βασικός πυλώνας της πολιτικής του βάσης.[4]
Η σχέση αυτή δημιούργησε μια ιδιότυπη πολιτική συμμαχία ανάμεσα σε ευαγγελικούς κύκλους και σε ισραηλινές κυβερνήσεις. Για πολλούς από τους πρώτους, η ισχυροποίηση του Ισραήλ και η κυριαρχία του στην Ιερουσαλήμ αποτελούν στοιχεία ενός «θείου σχεδίου» που οδηγεί στα γεγονότα των Εσχάτων.[5]
Σε αυτό το πλαίσιο, ορισμένοι πολιτικοί ή θρησκευτικοί ηγέτες έχουν χρησιμοποιήσει γλώσσα που αναφέρεται σε «θεϊκό δικαίωμα» του Ισραήλ σε ευρύτερες περιοχές της Μέσης Ανατολής, κάτι που πολλοί αναλυτές αποδίδουν σε επιρροές του Χριστιανικού Σιωνισμού.[6]
Πού «κουμπώνει» το Ιράν
Σ’ αυτή την κοσμοθεωρία, το Ιράν δεν είναι απλώς «ένα κράτος» αλλά συχνά συμβολίζεται ως «Περσία», συνδέεται με βιβλικά μοτίβα (Εσθήρ/Πουρίμ στη λαϊκή θρησκευτική ρητορική, προφητικές ερμηνείες, “τελική σύγκρουση” κ.ο.κ.). Αυτό επιτρέπει σε μερίδα θρησκευτικών-πολιτικών κύκλων να παρουσιάζουν έναν πόλεμο ως «αναπόφευκτο στάδιο» ενός θείου σχεδίου, ακόμη κι αν οι επίσημες κρατικές αιτιολογήσεις είναι άλλες (π.χ. πυρηνικό πρόγραμμα, ασφάλεια, αποτροπή).
Η θεωρία του «Αρμαγεδδώνα» και ο πόλεμος με το Ιράν
Στο πλαίσιο αυτό, η συζήτηση γύρω από τον πιθανό πόλεμο με το Ιράν έδωσε νέα ώθηση σε αυτή τη θεολογικο-πολιτική αφήγηση.
Σύμφωνα με καταγγελίες που δημοσιοποιήθηκαν πρόσφατα, περισσότεροι από 200 Αμερικανοί στρατιωτικοί ανέφεραν ότι διοικητές τους παρουσίαζαν τη σύγκρουση με το Ιράν ως μέρος «του θεϊκού σχεδίου» και ως γεγονός που συνδέεται με τις προφητείες της Αποκάλυψης και τον Αρμαγεδδώνα. [7]
Σε ορισμένες από αυτές τις μαρτυρίες αναφέρεται ακόμη ότι ο Ντόναλντ Τραμπ παρουσιάστηκε ως «χρισμένος» για να ανάψει τη σπίθα της τελικής σύγκρουσης που θα οδηγήσει στην επιστροφή του Χριστού[8].
Οι καταγγελίες αυτές προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις στις ΗΠΑ, καθώς θέτουν το ερώτημα κατά πόσο θρησκευτικές εσχατολογικές αντιλήψεις μπορούν να επηρεάσουν τη στρατιωτική και εξωτερική πολιτική μιας υπερδύναμης. Προκάλεσαν και σοβαρό προβληματισμό, καθώς ανοίγουν ένα βαθύτερο ερώτημα: μπορεί μια υπερδύναμη να λαμβάνει αποφάσεις πολέμου υπό την επιρροή αποκαλυπτικών θρησκευτικών αντιλήψεων;
Μεταξύ θεολογίας και γεωπολιτικής
Είναι σημαντικό να γίνει διάκριση ανάμεσα σε δύο διαφορετικά επίπεδα:
Πρώτον, υπάρχει πράγματι ένα ισχυρό θρησκευτικό ρεύμα που ερμηνεύει τα γεγονότα της Μέσης Ανατολής μέσα από το πρίσμα της βιβλικής προφητείας.
Δεύτερον, η ύπαρξη αυτού του ρεύματος δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι αποφάσεις για πόλεμο λαμβάνονται αποκλειστικά ή κυρίως για να «εκπληρωθούν προφητείες». Οι επίσημες αιτιολογήσεις των συγκρούσεων παραμένουν γεωπολιτικές: στρατηγικά συμφέροντα, ασφάλεια, ενεργειακές ισορροπίες και περιφερειακές αντιπαραθέσεις.
Ωστόσο, η παρουσία μιας τέτοιας θεολογικής αφήγησης στο δημόσιο λόγο μπορεί να λειτουργήσει ως ιδεολογικό πλαίσιο νομιμοποίησης των συγκρούσεων που διαφορετικά θα αντιμετώπιζαν μεγαλύτερη πολιτική αμφισβήτηση. Σε αυτή την περίπτωση, ο πόλεμος δεν παρουσιάζεται απλώς ως πολιτική επιλογή, αλλά ως αναπόφευκτο στάδιο ενός ιστορικού ή ακόμη και θεϊκού σχεδίου. Μετατρέπεται σε ιστορική αναγκαιότητα που δεν μπορεί εύκολα να αμφισβητηθεί.
Όταν η πολιτική παύει να λογοδοτεί
Η ιστορία έχει δείξει ότι οι πιο επικίνδυνοι πόλεμοι είναι εκείνοι που παρουσιάζονται ως «ιεροί». Όταν η πολιτική εξουσία αρχίζει να ερμηνεύει τις στρατηγικές της επιλογές μέσα από αποκαλυπτικές προφητείες, τότε η λογική της ευθύνης αντικαθίσταται από τη βεβαιότητα της αποστολής.
Και εδώ βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος.
Όχι στο αν κάποιοι πιστεύουν στον Αρμαγεδδώνα. Αλλά στο αν οι ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις του πλανήτη αρχίσουν να συμπεριφέρονται σαν να θέλουν να τον προκαλέσουν.
Γιατί τότε η ανθρωπότητα δεν θα βρίσκεται απλώς μπροστά σε έναν ακόμη πόλεμο.
Θα βρίσκεται μπροστά σε μια πολιτική που θεωρεί την καταστροφή μέρος της ιστορικής της αποστολής.
[1] https://pt.wikipedia.org/wiki/Sionismo_crist%C3%A3o?utm_source=chatgpt.com
[2] https://ysbed.yildiz.edu.tr/storage/upload/pdfs/1627808414-en.pdf?utm_source=chatgpt.com
[3] Βλ. υποσημείωση 5.
[4] https://journals.sagepub.com/doi/abs/10.1177/2050303220924078?utm_source=chatgpt.com
[5] https://www.naftemporiki.gr/kosmos/1529854/to-israil-oi-christianoi-sionistes-kai-i-profiteia-gia-tin-apokalypsi/?utm_source=chatgpt.com
[6] https://www.aljazeera.com/news/2026/2/23/what-is-christian-zionism-us-envoy-beliefs-about-israels-mena-expansion?utm_source=chatgpt.com
[7]https://www.theguardian.com/world/2026/mar/03/us-israel-iran-war-christian-rhetoric?utm_source=chatgpt.com
[8]https://www.theguardian.com/world/2026/mar/03/us-israel-iran-war-christian-rhetoric?utm_source=chatgpt.com
